lunes, 30 de mayo de 2011

cuando lo supimos.


Ya no me acuerdo de cuando fué la primera vez que sus ojos me contaron esa historia que yo nunca antes había oído.Su poesía hacía que por unos segundos, el mundo se parara para que nada ni nadie pudiera romper la conexión que fuerte, destacaba de la dinámica insensible del momento. Y yo, nunca he creído en los flechazos que acaban en amores super perfectos, pues esos amores no retan al tiempo; pero sí creo en deseos idealizados, que desaparecen tras poco tiempo de existencia o se convierten en inalcanzables, guardando en ellos ese punto utópico.

Precisamente por eso,empecé a sentir el deseo más puro que nunca antes había vivido, porque no me lo tome enserio, ni pretendí enamorarme de aquella persona; y sobretodo porque no busqué nada tras ese juego de miradas que me sugirieron que siguiera durante tanto tiempo prendida en la sinfonía de aquellos ojos. (Incluso mientras lo escribo me parece exagerado, pero es que para mí fué así,... una etapa muy extraña, sinceramente).

Resulta un poco patético que me dejara guiar por las sensaciones, que al parecer, son totalmente secundarios cuando hablamos de .... no sé ni cómo llamarlo. Pero durante medio año se me cortó la respiración cada vez que noté su presencia cerca de mí.Luego respiré dificultosamente y acabé, por desgracia, siendo insensible a su poesía.

Lo escribo con un  toque nostalgico, porque rompí con todo el romanticismo y originalidad, cuando estúpidamente, quise que las palabras robaran protagonismo a las miradas. Y en ese momento, fue cuando precisamente, lo idealizado bajó de grado para convertirse en común, y adquirir así el interes considerable que yo necesito para  querer conocer a alguien más allá de su caparazón.

Y desgraciadamente,ya  nunca podré volver a sentir aquella perfecta y plena sensación, pues ahora nuestra relación se ha bloqueado como un hielo, que a veces decide templarse un poco, pero apenas caen unas gotas derretidas de entendimiento.Y es una verdadera pena, porque de la perfección pasé al interés, y del interés al adiós, o al pasotismo, que es incluso peor.
Pues no es que la idealizara a ella, sino que idealicé lo que ella me hizo sentir, que es muy muy diferente.


martes, 24 de mayo de 2011

Putos exámenes cerdos asquerosos de mierda. Me tienen hasta la seta.
Estoy hasta los cojones de que tenga que demostrar lo que sé o dejo de saber mediante un papel. En realidad se trata de que no me interesa hacerlo, pues más bien sé poco, y  me estresa el simple echo de suspender. ( Aunque el penco sería, siendo sincera, muy comprensible y justo teniendo en cuenta las horas que he metido).
Pero es que no me gusta estudiar así, bajo presión. Es una mierda. Y  joder, el  mundo no se acaba ahí, ya sé, en junio otra oportunidad.  Pero el cargo de conciencia ante mi vagueza extrema me puede; y a la vez me siento como un ordenador que no sabe ni lo que escribe ni lo que dice. Me siento absurda y patética, pues no tiene sentido alguno intentar aprender cosas que mañana se me olvidarán.Y quiero consolarme pensando que de ahí viene mi pereza por ponerme manos a la obra: en el poco sentido que le veo al asunto.
Pero sí,es lo que hay: he mal-estudiado y mañana mal-haré el examen; pues eso me exigen: que lo aprenda tal cual y que seguidamente se me olvide tal cual también. Pues hala, que le den.


Desde que he empezado la uni he dejado de saber lo que es estudiar de esta manera tan tonta; como un puto loro, que vocaliza y no sabe ni qué mensajes dice. Pues así. Y aunque pocos profesores siguen con este método, algunos siguen siendo fieles. Y a mí me repatea bien a gusto.
Pero bueno, mañana sefiní (más o menos).

 Aupa jaio eres la puta ama,!!!!! animo animo animo!!

domingo, 22 de mayo de 2011

Resaca power.

Asko da igande batek ez didala ideia onik bermatzen. Kezkatzekoa.

Egi horren aurrean, eta alkoholaren itzala delarik nire igandeen jabe, non dago yayone gaixoa halako egunetan? Batek daki, galdua... "por ahí" jaja.

Hala ere igande ezberdina delakoan edo animatu naiz idaztera gaur. Ezberdina, nahi dudalako, azken batean nahietan funtsatzen dira momentu guztien norantzak. Baina bai, ezberdin esnatu naiz gaur eta akaso, elojuaren orratzak kontrako bidea egiten hasiko balira, ulertuko nuke sentsazio berezi honen zergatia. Guztiak ordea dinamika berean egotearen antza du.
Baina noski, gazteleraz ondo dioten bezala, "ser no es parecer"; beraz, Je ne sais pas , o lo que es lo mismo "ye ne se pa".


viernes, 20 de mayo de 2011

Ven aquí que te como

Si fuera inteligente dejaría de idealizar a cada persona que me pone cachonda. Tengo un patético mecanismo cerebral que entrelaza estos seres humanos con el sentimiento de afecto y perfección.
Cuando hablo de "idealizar" no quiero que se sobrentienda enamorar, o asociar una especie de compromiso hacia esa persona. Sino que simplemente, suelo pensar que es alguien agradable, empatica, inteligente,....
Sí, Absurda idea, lo sé. Absurda idea que me persigue cada vez que veo un culo, unas tetas o unos ojos que me dicen "cómeme".

Nunca me he peculiarizado por ser especialmente inteligente asi que tampoco es de extrañar esta faceta; es más, haciendo eco de mi estupidez, diré que disfruto siendo una ciega nadadora más en esta piscina que llaman amor idealizado.
Teniendo en cuenta que mi mayor hobbie es conocer a las personas, tampoco es de extrañar que me guste imaginar de una manera idelizada cómo será esa persona que me ha perturbado el pensamiento por unos minutos.
Lo utópico sabe bien jugar sus cartas, a mí siempre me gana.
Al menos por ahora.

jueves, 19 de mayo de 2011

vida

Creo en el poder de los soñadores.
Creo en el poder de fabricar sueños,con todo detalle, y en aquellos que se atreven a amoldarlos al terreno real.
Creo en el poder de leer tu rostro sin ni siquiera saber tu nombre. ¿ Qué te parece?
Creo que creo. Creo que puedo.
Creo en un aura, que nos rodea a cada uno de nosotros, y que nos describe como ninguna otra palabra puede hacer. Un aura que mientras hablamos, fluye como una segunda conversacíon entre nosotros; mucho más fuerte, mucho más sincera.

Creo en mi vida, en mis creencias.

Entre creencias y creaciones, estoy acostumbrada a ser una espectadora más de esto que llaman vida.Sigo manteniendome a flote creyendo;creyendo en los sueños  y dosificando negatividad en pequeñas cantidades.Como azucarillos al café, que se disuelven en un abrir y cerrar de ojos.

Noto el olor. Siento el calor.
Esto es vida amigos :Es mi vida.
En el que los silencios me describen lo romántico de la escena, y no dejan, que caiga en pura rutina.


¡¡Un brindis por los soñadores!!