viernes, 30 de diciembre de 2011

agur 2011.

Neurriak beti behar izan ditugu denbora eta espazioa determinatzeko. Neurriak neurri, mila modura egituratzea posibleko lukete bai espazio zein denborak. Baina guk halaxe barneratu ditugu, eta oraintxe hemen gaude: bihako urteari "agur" esatekotan.
Urte zahar egunean beti sartzen zaio bati urtearen hausnarketa bat egiteko gogoa. Niri behintzat beti gertatzen zait. Hala ere 2011 amaitzeko ordu bat+ 7 bat ordu gelditzen direnean, totelka-motelka joaten zaizkit hitzak. Urte osoa ideia bakar batekin laburbiltzeko akatsa baino, joera etortzen zait indartsu.(Ekidin daitekeen jarrera, baina horretantxe mantenduko dena nik hala aukeratuta,beti ere).

Dinamikoa eta bizia den azken ezaugarria amaitu egingo zait. "Komunean" zerbait bilatzen ibili eta aurkitu ostean, ahula bada ere, jada desegingo dena. Badoa konpartitzen eta nolabait "bizia"zen azkena.

Ez nago triste hala ere, dinamikoak ez eta estatikoak diren beste hainbat  gorderik gelditzen direlako modu fisiko zein psikologikoan.Baina neurri hauek baliozkotzat joz gero, "punto y aparte" baten antzeko kutsua hartzen diot 2011ren amaierari. Edo 2012ko jaiotzari. Batek daki.

Besterik gabe,bihar ondo ondo pasatu denek, nik ere halaxe egingo dut eta. Ikusten bagara guay, eta bestela ere bai.Ziur aski 12 mahatsak jaten saiatuko naiz aurten ere, aurreratzen dut. jaja

martes, 20 de diciembre de 2011

uróboros.

Las personas a veces deciden irse de tu casa. No es algo que tenga que entender, es algo que entiendo.

Si interpretamos la vida y la existencia real de  las cosas como parte de una especie de circulo en constante movimiento, entenderemos que los sucesos son parte de ese circulo, y que por tanto, las ecuaciones espacio tiempo  no se miden de manera lineal, sino como en una lavadora. No hay un principio y un final, es todo un no parar, una rotonda sin salidas ni entradas.Todos los sucesos son parte de un todo, que nunca para. Y aun y de manera inconsciente,la materia sigue existiendo. Sólo por dejar de darse cuenta, toda la materia que existe en esta dimensión no desaparece sin más ni más. Sólo deja de ser consciente, para sí mismo, para nosotros mismos. Pero no desaparece, sólo se reconvierte. Y así sucesivamente. Aunque lo infinito sea dificil de entender para la mente humana.. con el fin de la vida, o por ejemplo, con el fin del mundo no acabaría nuestra existencia.

Somos parte de un todo que cambia constantemente, y que girará, como ha ido girando hasta ahora.Somos nuestro barrio, el mundo, la galaxia, el universo. Somos parte y seremos parte de todo. Somos el big bang. Somos mucho más de lo que creemos.Porque el ser conscientes y poder interpretar, aun y siendo de manera limitada, toda la realidad que nos rodea,igualmente nos limita a pensar que tras la muerte todo acaba. Nosotros somos materia y seguiremos siendo materia. Nuestra existencia no vale más solo porque tengamos consciencia de ello. O bueno, en cierto modo sí, pues sentimos  y pensamos; pero es sólo espejismo, que nuestra conciencia nos hace creer.

Claro está que hay miles de teorias que pueden consolarte en diferentes momentos de tu vida consciente. Pues los humanos, cambiantes de por sí, podemos autoamoldarnos al terreno real como nos plazca.Gracias, precisamente, a la mente y al poder entender. Y lo veo como una suerte la verdad, el ser así de influyente y tal.

jueves, 15 de diciembre de 2011

el mesias

Se ha suicidado un amigo mío, y no me produce dorlor escribirlo. Cual mesías, ahora todos dicen "amén" a sus últimas palabras, porque ya no respira. Porque ya no es parte de este mundo fisico, porque su carcasa ahora está en el cementerio. Ahora todo es bonito, ahora toca felicitarle por ser como era, y todos lloran su ausencia. He vivido esta muerte, desde la perspectiva que a él le hubiera gustado, o quiso, que viviera. La he vivido tal cual, no por él, sino porque a mí también me ha salido así. La he analizado, he experimentado con ella. Porque en eso consiste la vida: en sentir.  He sentido cómo ha ido calando en mí la noticia, en cómo he ido reaccionando, en cómo han ido reaccionando los demás. He ido viendo, en cómo teníamos razón cuando hablábamos de la sociedad en general y de la vida, en cómo el funeral fue muy "emotivo" y en cómo todo hondarribia se ha volcado para decirle adios.
Ilusos. Si él no os ha dicho adios, ni ha querido deciros adios. Ilusos.
Me he reído mucho de las lagrimas de todos aquellos que aun y con sentimiento, han llorado su ausencia.Y he deseado y deseo que muchos de ellos lleguen a entender lo que ha hecho. Otros espero que nunca lo entiendan y le pongan a parir o reflexionen con sus hipótesis durante mucho tiempo, que seguro que le hace gracia esté dónde esté.

Ahora todos somos un poco justicieros y juzgamos  su salto a la muerte cómo si la vida nos fuera en ello. Y en realidad, es lo triste, o lo bonito de todo: que no nos va en ello.Sólo a él le ha ido la vida en ello. Y me gusta todo esto, porque eso él lo sabía. Sabía que tras su muerte,la vida sigue, y sabía que esto ha sido un movimiento más de ficha: para algunos uno importante y para otros uno más.Aquí cada uno es dueño del valor que le da al hecho objetivo de su decisión.

Mis amigos y conocidos, y también algún que otro curioso, me ha preguntado  que que tal estoy infinitas veces. Porque era un buen amigo mío. Una de esas estrellas brillantes que ha pasado por mi universo durante un tiempo relativamente.... ( aquí no sé si poner largo o corto, depende de cuanto vaya a durar mi vida). Ha sido una relación intensa, porque él era inteso. Y es lo raro, que no estoy triste, que estoy muy tranquila. Que estoy muy serena y  feliz. Bueno osea, como siempre. Estoy normal.

En mi favor, diré que me es fácil porque nuestra relación no se basaba en una rutina constante, era lo bonito. Nos veíamos cuando nos apetecía, cuando nos hacía falta, y cuando surgía.Soliamos filosofar, o algo así. Y pasaban las horas, sin tón ni són. Nos entendíamos, aunque nos costó. Pero nos entendíamos al final.

En poco tiempo de conocernos, maduramos, tanto él como yo, mucho. Increiblemente mucho.  Aprendimos juntos y compartimos reflexiones muy satisfactorias para los dos. Él siempre fue más inteligente que yo, y por eso creo que me ha llevado ventaja en general siempre. Aunque la verdad, él también decía que me admiraba por intentar llevar a cabo muchas de mis ideas, pues decía que él no lo hacía. Y la verdad eso no es inteligente. Pero bueno, era así. Era él. Era pako. El rey de las teorías.

Guardando luto a mi manera, poniendo en practica mis teorías, he sobrellevado este golpe increiblemente bien. Mi autoestima ha subido aun, si cabe, más. Y estoy muy agradecida, le estoy muy agradecida porque siempre me dijo que si llegaba a brillar, mi brillo sería inmenso. Ahora le creo: es inmenso.

Yo también le dije muchas cosas a él, que me las guardo para mí, que se las ha quedado él o puede que ya no sean. Fui una de sus muchas chicas. Yo sé que especial en parte. En el tiempo que nos hemos conocido, he sido especial. Y me alegro de que se haya ido tranquilo, y habiendome conocido, y habiendole yo conocido, porque la vida la vivo con especial ilusión desde aproximadamente un año, y en gran parte, ya se lo dije en su día, fue por haberle encontrado y haber pasado bastantes horas hablando con él. 

Le podría piropear un montón. Obviamente. Era mi amarillo, y durante un tiempo fue mi primo-hijo-hermano-amigo-novio-compañero. Cuando estás de subidón en la relación y eso, las tipicas cosas que se dicen. Con el tiempo se normalizó, y creo que pasó a ser eso, mi amigo especial. Mi amarillo a secas. El único que he encontrado por ahora. Y bueno, ahora inevitablemente, iré olvidando su rostro, su voz, su olor,... porque soy humana, y estoy limitada por mi cuerpo y mente... pero seguiré experimentando con este suceso, porque es lo que haríamos si siguieramos estando juntos. Y ahora por vías independientes, seguiremos, o bueno seguiré, experimentando en la vida, porque con la vida aun no me apetece experimentar.Porque yo por ahora prefiero esperar a que me llegue la hora y quiero seguir viendo amaneceres y sintiendo, cosas bonitas y cosas feas. De todo un poco.

miércoles, 7 de diciembre de 2011

Impulso eléctrico.

 Dejarla en paz. ¿No veis que quiere que las corrientes la guien? Ella prefiere bailar al son de las olas del mar, junto a la espuma. Y¿ Por qué no?   Si cree que esta vez  puede sentirse como una chispa de luz en el agua y no sentir miedo ante el calambre,¿ por qué no creer en su capacidad?

Yo me uniré a su baile, pues yo también quiero perderme de una vez. Ah, y ahogarme entre la espuma de paso también. Sin miedo y electrocutándome.Ante su mirada.
Pues ya no siento miedo.
No siento miedo mientras, miras. Y miras  y miras. Y miro. Y no siento miedo ante el impulso eléctrico, ese toque mágico,
que calienta mi ser.


http://www.youtube.com/watch?v=T5FWK8A8mE0

viernes, 2 de septiembre de 2011

Confesiones.

Creo firmemente que algunas miradas pueden llegar a recitar verdaderas poesías en cada segundo que deciden mirarme. Puede que vean un bello paisaje o simplemente un lugar más dónde posar por unos segundos su atención. Pero me basta. Además creo que suelo saber entender lo que dicen normalmente, aunque luego nunca me fie de mis sensaciones, que al parecer, y según algunos estudios, son bastante más seguras de lo que  suelen parecerme. Dicen expertos, que sin querer acabamos siendo más transparentes de lo que solemos creer. Que inconscientemente, y mediante pequeños gestos como una mirada más larga, un pose diferente de labios, o simplemente un pequeño gesto con el brazo, estamos transmitiendo mensajes claros de cuales son nuestros intereses hacia alguien, o hacia algo. Y que igualmente, solemos saber apreciar estas acciones pseudoindirectas a la perfección. Vamos que nos cuesta mucho menos decir "me gustas" mediante pequeños gestos corporales que con el propio idioma.

Y es verdad que yo, ( siguiendo con el tema de las miradas) me engancho de ese tipo de ojos que sin querer, tantas cosas bonitas dicen. Son bellas personas que sin querer se vuelven especiales para mí,... y que andan por ahí, pululando...


martes, 16 de agosto de 2011

Hola_coliflor

Nos componemos de premisas. Premisas con las cuales nos sentimos identificados a lo largo de los años en diferentes situaciones.

Es por eso que muchas veces no podamos entender ciertas sensaciones o nuevas realidades. Porque como todo, las personas también necesitamos un periodo de tiempo indeterminado para componer las nuevas. Premisas simples rollo " Soy maria y vivo en Irun"; "Soy jaione y soy chica"; "Soy juan y soy amigo de fulanita"; "Soy sarai y me gusta ir a no se qué sitio a hacer no se qué"..etc etc.

Es la manera que tenemos de conectarnos con el mundo; de guardar relación con todas las cosas existentes en el momento. También es la manera que tenemos de asentarnos ante ciertos acontecimientos o sentimientos." Soy yo y quiero a menganita" o "me gusta no se qué/quién"o "Yo Soy superman y soy querido por fulanito".

Y es por eso ( yo creo) que cuando algo cambia, cuando algún factor desaparece o aparece, a veces nos cuesta entender la realidad que nos rodea, o nos da miedo o alguna movida de esas,porque nuestras premisas se mantienen al margen del cambio y no entendemos ni papa. Vamos que al final, cuando se dice que "el tiempo lo cura todo" o " Tu tranqui, espera un poco y ya verás"... al final estamos diciend lo mismo que lo que acabo de escribir.
Porque  aunque sea a paso de caracol, las premisas también acaban cambiando y amoldándose.Faltaría más.

martes, 12 de julio de 2011

contador vital.

A veces me entristece pensar que hoy en día, la sabiduría más fundamental la adquirimos  sin apenas darnos cuenta. Somos sabios ¿sabeis? lo somos, porque desde pequeños hemos tenido y tenemos la suerte de haber podido aprender y experimentar siempre apoyandonos en leyes que al menos, siendo inseguras, a nosotros nos dan la certeza suficiente para poder entender el mundo que nos rodea en muchos aspectos diferentes. Y tener explicación para muchas de esas leyes universales nos da a los humanos una comodidad que a mi parecer no es positiva.
No me gusta haber aprendido y haber sido capaz de almacenar dentro de mí tanta información, porque me desmotiva a querer buscar otras causas o formas diferentes.Muchas veces me doy cuenta de que doy por hecho muchísimas cosas, porque creo  en lo que he estudiado y en los valores que he aprendido, aunque nunca jamás pueda asegurarme de que esto sea así o de que sea lo más adecuado. Es bastante frustrante, pero me satisface y me conformo, porque para mí, aun y no pudiendo poner a prueba muchas de esas  leyes, creo en la validad de ellas inocentemente.
¿Inocentemente eh? Sabios inocentes entonces. Somos inocentes por creernos reyes del mundo, y también lo somos por creer que sabemos mucho de todo esto que tenemos al rededor.Creemos saberlo todo, y no tenemos ni puta idea de nada. Sabemos lo justo, porque nuestras ecuaciones matematicas nos han ido proporcionando cierta información que por supuesto, nos ha venido bien para crecer y enriquecernos. Pero aun queda tanto por destapar...., y puede que con nuestra técnica, con nuestra ciencia, tan avanzada en estos tiempos según muchos, no seamos capaces de averiguar nunca ni el 50% de todas las cosas existentes en el planeta. Ya no hablar de todo el universo.....
Pero dicen que estamos avanzando por un buen camino... no sé yo. Te pones a pensar en la dinámica que hemos construído ,y da como miedo crecer. Por diversas razones, tengo un millón en la cabeza.Miedo en el ambito social, y también desde una perspectiva medioambiental.

 El índice de suicidios, aumenta cada año en los paises más ricos y por tanto felices por supuesto.  Romper barreras sociales para poder ser feliz es todo un reto,  porque la felicidad, nunca mejor dicho, se ha vuelto cara de conseguir..Tanto si es la exitosa "felicidad material" como si es la felicidad independiente y libre de toda obligación.Una porque hay que luchar mucho contra todo tipo de prejuicios si tomas un camino diferente, y otra porque luchar día a día para construir la felicidad más común que todos, al parecer, buscamos en esta vida es una rutina que lleva consigo muchas horas de trabajo obligado .Somos quisquillosos e hipócritas.
Y también creo que la individualidad nos ha hecho olvidar lo más fundamental: que todos, somos de una misma especie, y que todos, necesitamos comer, y que todos, necesitamos vivir.
Dicen los dueños de este mundo, que cuanta más riqueza, más felicidad, porque más poder y más dinero. Curiosa lógica, que quita tiempo para disfrutar de todas las maravillas que tiene este mundo, y quita de igual manera importancia a  muchas personas que desgraciadamente no tienen ni el poder ni el público que se merecen.Pero que conste que es el camino..porque es lo normal, lo común...porque es lo mejor.

Somos super importantes y sabios, porque conocemos constelaciones, porque somos capaces de mediodescribir la historia del planeta, y porque incluso somos capaces de adivinar el tiempo que hará mañana. Nuestro ego en cambio, no nos deja ver que estamos destrozando nuestra casa, y que cada avance, representa meter en nuestra casa nueva mierda que en un futuro nos comerá y ahogará...pero da igual. Da igual porque los avances más ecológicos no dan el dinero suficiente a los más felices de este planeta y a sus amigos, y por lo tanto no pueden ser tomados en serio. Y eso nos hacen creer, y eso acabamos creyendo y haciendo. Porque somos unos inocentes sabios, que sabemos y creemos mucho, siempre inocentemente. 

Y así, avanzamos, porque vamos por el buen camino, porque ellos, los ricos, y nosotros, los burgueses, vivimos genial, de putisima madre, cada día más vagos y con menos interes hacia el de al lado. Con más presión social, pero mucho más felices. Porque tenemos dinero y eso es lo más  fundamental. Tener Una vida Plena: sin tiempo, con mucho gasto y cobrando cada vez  más, porque eso es lo importante amigos.Esa es la felicidad. Y eso nos han enseñado, y eso estamos enseñando a los que vienen, y a todos aquellos países que poco a poco están entrando en este tipo de vida, unos por obligación, y otros por creer que este es el camino adecuado.Es una pena.

martes, 14 de junio de 2011

Tipex.

No me gusta clasificar a las personas que conozco en clases, no creo que sea lo correcto. Pero desde un punto de vista subjetivo, y  suponiendo que me gusta recibir lo que doy, podría diferenciar bastantes niveles de personas. Hasta hace relativamente poco, mi estupidez aguda me condujo a zulos muy negros de los que más tarde me costaría salir demasié. Aunque  como una buena amiga mía dice, con el tiempo y con suerte aprendes a que llega un momento en la vida en el que las mejillas dejan de valer, y entiendes que a veces, por mucho que quieras,no todo está en tus manos.

Me imagino que será algo parecido a que las hostias te empiecen a resbalar por la mejilla. Como si se hicieran impermeables y las hostias no dolieran, sino resbalaran ¿no?

Es decir, algo parecido a que siga lloviendo pero aprendiendo a dejar que las gotas caigan por su propio peso hacia el suelo, porque tu piel no es capaz de absorber más que una cantidad concreta de líquido. Y mira que es fácil el asunto, y yo he tardado tres años en conseguir entenderlo. (Puede resultar patético pero me siento orgullosa de haberlo conseguido, sinceramente jaja ).

Enfin, no sé ni a qué viene esto éxactamente. (mentira). Me apetecia escribir, porque bueno, el día de hoy  me ha despertado fantasmas o bueno, algo así.
Hoy he visto a gente del pasado, de la que no me siento orgullosa.
No me siento orgullosa ni de cómo son, ni  de cómo me trataron. Y mucho menos me siento orgullosa por cómo me sentí y por cómo dejé que todo me superara tanto. Pero así fué. Y de las castañas recibidas ( tanto por parte de otros, como por mi propia parte, por no saber valorarme), surgió una caseta muy difícil de traspasar hoy en día. Y no es por regodearme en la mierda pasada ( que porcierto, soy consciente de que me gusta más de lo que creo jaja) pero podría ir muchísimo más de víctima de lo que voy, hoy en día es algo que se lleva, y de lo que porcierto, también muchos se han apropiado. Buena técnica. Pero enfín, cada uno es como es... yo me conformo con escribirlo aquí, sin que nadie se sienta aludido, y sin que nadie pueda sentirse atacado. ( con esto indirectamente quiero decir que desde mi punto de vista yo soy mucho más autentica y mejor persona, que quereis, una tiene que subirse el autoestima jajaja).
Porque.... hace mucho que las gotas de este pasado tan amargo acabaron en el suelo, pero enfín, muchas de esas gotas se colaron sin límite por mis poros, dejandome drogada mucho tiempo. Y enfin, esas aguas a veces me joden un poquito, ojala acabe por vomitarlos o mearlos y salgan de mí porque me dan verdadero asco colega. Pooooco a pocoooo my friend.

jueves, 2 de junio de 2011

Me pica tu nariz.

Como un chupito de vodka; que escuece, que te quema.¿ Lo sientes?
Y el cuerpo tiembla....


La espera eterna:
embriagadez utópica.


(A veces uno se engaña con la falsa idea de que si los silencios hablaran romperían todo lo romántico de la escena).

lunes, 30 de mayo de 2011

cuando lo supimos.


Ya no me acuerdo de cuando fué la primera vez que sus ojos me contaron esa historia que yo nunca antes había oído.Su poesía hacía que por unos segundos, el mundo se parara para que nada ni nadie pudiera romper la conexión que fuerte, destacaba de la dinámica insensible del momento. Y yo, nunca he creído en los flechazos que acaban en amores super perfectos, pues esos amores no retan al tiempo; pero sí creo en deseos idealizados, que desaparecen tras poco tiempo de existencia o se convierten en inalcanzables, guardando en ellos ese punto utópico.

Precisamente por eso,empecé a sentir el deseo más puro que nunca antes había vivido, porque no me lo tome enserio, ni pretendí enamorarme de aquella persona; y sobretodo porque no busqué nada tras ese juego de miradas que me sugirieron que siguiera durante tanto tiempo prendida en la sinfonía de aquellos ojos. (Incluso mientras lo escribo me parece exagerado, pero es que para mí fué así,... una etapa muy extraña, sinceramente).

Resulta un poco patético que me dejara guiar por las sensaciones, que al parecer, son totalmente secundarios cuando hablamos de .... no sé ni cómo llamarlo. Pero durante medio año se me cortó la respiración cada vez que noté su presencia cerca de mí.Luego respiré dificultosamente y acabé, por desgracia, siendo insensible a su poesía.

Lo escribo con un  toque nostalgico, porque rompí con todo el romanticismo y originalidad, cuando estúpidamente, quise que las palabras robaran protagonismo a las miradas. Y en ese momento, fue cuando precisamente, lo idealizado bajó de grado para convertirse en común, y adquirir así el interes considerable que yo necesito para  querer conocer a alguien más allá de su caparazón.

Y desgraciadamente,ya  nunca podré volver a sentir aquella perfecta y plena sensación, pues ahora nuestra relación se ha bloqueado como un hielo, que a veces decide templarse un poco, pero apenas caen unas gotas derretidas de entendimiento.Y es una verdadera pena, porque de la perfección pasé al interés, y del interés al adiós, o al pasotismo, que es incluso peor.
Pues no es que la idealizara a ella, sino que idealicé lo que ella me hizo sentir, que es muy muy diferente.


martes, 24 de mayo de 2011

Putos exámenes cerdos asquerosos de mierda. Me tienen hasta la seta.
Estoy hasta los cojones de que tenga que demostrar lo que sé o dejo de saber mediante un papel. En realidad se trata de que no me interesa hacerlo, pues más bien sé poco, y  me estresa el simple echo de suspender. ( Aunque el penco sería, siendo sincera, muy comprensible y justo teniendo en cuenta las horas que he metido).
Pero es que no me gusta estudiar así, bajo presión. Es una mierda. Y  joder, el  mundo no se acaba ahí, ya sé, en junio otra oportunidad.  Pero el cargo de conciencia ante mi vagueza extrema me puede; y a la vez me siento como un ordenador que no sabe ni lo que escribe ni lo que dice. Me siento absurda y patética, pues no tiene sentido alguno intentar aprender cosas que mañana se me olvidarán.Y quiero consolarme pensando que de ahí viene mi pereza por ponerme manos a la obra: en el poco sentido que le veo al asunto.
Pero sí,es lo que hay: he mal-estudiado y mañana mal-haré el examen; pues eso me exigen: que lo aprenda tal cual y que seguidamente se me olvide tal cual también. Pues hala, que le den.


Desde que he empezado la uni he dejado de saber lo que es estudiar de esta manera tan tonta; como un puto loro, que vocaliza y no sabe ni qué mensajes dice. Pues así. Y aunque pocos profesores siguen con este método, algunos siguen siendo fieles. Y a mí me repatea bien a gusto.
Pero bueno, mañana sefiní (más o menos).

 Aupa jaio eres la puta ama,!!!!! animo animo animo!!

domingo, 22 de mayo de 2011

Resaca power.

Asko da igande batek ez didala ideia onik bermatzen. Kezkatzekoa.

Egi horren aurrean, eta alkoholaren itzala delarik nire igandeen jabe, non dago yayone gaixoa halako egunetan? Batek daki, galdua... "por ahí" jaja.

Hala ere igande ezberdina delakoan edo animatu naiz idaztera gaur. Ezberdina, nahi dudalako, azken batean nahietan funtsatzen dira momentu guztien norantzak. Baina bai, ezberdin esnatu naiz gaur eta akaso, elojuaren orratzak kontrako bidea egiten hasiko balira, ulertuko nuke sentsazio berezi honen zergatia. Guztiak ordea dinamika berean egotearen antza du.
Baina noski, gazteleraz ondo dioten bezala, "ser no es parecer"; beraz, Je ne sais pas , o lo que es lo mismo "ye ne se pa".


viernes, 20 de mayo de 2011

Ven aquí que te como

Si fuera inteligente dejaría de idealizar a cada persona que me pone cachonda. Tengo un patético mecanismo cerebral que entrelaza estos seres humanos con el sentimiento de afecto y perfección.
Cuando hablo de "idealizar" no quiero que se sobrentienda enamorar, o asociar una especie de compromiso hacia esa persona. Sino que simplemente, suelo pensar que es alguien agradable, empatica, inteligente,....
Sí, Absurda idea, lo sé. Absurda idea que me persigue cada vez que veo un culo, unas tetas o unos ojos que me dicen "cómeme".

Nunca me he peculiarizado por ser especialmente inteligente asi que tampoco es de extrañar esta faceta; es más, haciendo eco de mi estupidez, diré que disfruto siendo una ciega nadadora más en esta piscina que llaman amor idealizado.
Teniendo en cuenta que mi mayor hobbie es conocer a las personas, tampoco es de extrañar que me guste imaginar de una manera idelizada cómo será esa persona que me ha perturbado el pensamiento por unos minutos.
Lo utópico sabe bien jugar sus cartas, a mí siempre me gana.
Al menos por ahora.

jueves, 19 de mayo de 2011

vida

Creo en el poder de los soñadores.
Creo en el poder de fabricar sueños,con todo detalle, y en aquellos que se atreven a amoldarlos al terreno real.
Creo en el poder de leer tu rostro sin ni siquiera saber tu nombre. ¿ Qué te parece?
Creo que creo. Creo que puedo.
Creo en un aura, que nos rodea a cada uno de nosotros, y que nos describe como ninguna otra palabra puede hacer. Un aura que mientras hablamos, fluye como una segunda conversacíon entre nosotros; mucho más fuerte, mucho más sincera.

Creo en mi vida, en mis creencias.

Entre creencias y creaciones, estoy acostumbrada a ser una espectadora más de esto que llaman vida.Sigo manteniendome a flote creyendo;creyendo en los sueños  y dosificando negatividad en pequeñas cantidades.Como azucarillos al café, que se disuelven en un abrir y cerrar de ojos.

Noto el olor. Siento el calor.
Esto es vida amigos :Es mi vida.
En el que los silencios me describen lo romántico de la escena, y no dejan, que caiga en pura rutina.


¡¡Un brindis por los soñadores!!

jueves, 17 de marzo de 2011

hitz egiteaz nazkatzen naizen egun horietan...

Azalpenek ere ito egiten gaituzte batzuetan. Hitz jario gehiegiak sortzen du espazio ezaren sentsazioa....Eta bokal artean itotzeke, oihuak ez du ahotsik. Ironikoa.Fatidikoa.

 Mugak dira beti ere; hitzez sortzen direnak, obligazioz ateratzen direnak. Ezinbestekoak nahi dugulako, edo ez dagoelako beste mundu posiblerik? batek daki; azalpen gabe bizitzera ez gaude ohituak jada...ez ni behinik behin.,..baina  nahi ez eta nire ekintza ororen zergatia ematen hasi behar dudanean, nazkatu egiten naiz hizkuntza komunikazio honetaz. Eta fantaseatzen fantaseatzen..horrelako galderak sortzen dira nire barnean:

Eta mutua bilakatzen banaiz egun zaratatsu hauetan??
Azken finean,megafono batekin ere hitzak ez lirateke ozen entzungo..beraz hori litzateke aukerarik onena, mututzea...aha...
Gauza gutxi dakit munduaz, nitaz...baina argi daukat hitzek nahi ez badute, ez direla indarrez ateratzen nire ahotik,... eta ahulezian, beste kolore bat izaten dute; beste tono bat. Eta gaizki erabiltzeko, euren soinuak zikindu eta usteltzeko...isiltzea hobe.
Ez gaude ohituak ordea.
Ez nago ohitua.



Eta orain bezalaxe, hitzak txuri beltzean, kolore barik, idazten ditut hemen,.... txotxola.

lunes, 7 de marzo de 2011

Conexion.

Supongamos que existe, supongamos que es cierto, y que hay una ley universal la cual interconecta todo ser con el mundo exterior. Pensemos que es cierto; que la mejor de las comunicaciones es la no verbal, y que mediante ella nos comunicamos el 65%de las veces. Vamos a suponer que es cierto. Perdon, vamos a creernoslo.


Listo.

Y ahora, que sabemos que esto funciona, ahora que sabemos el secreto con el cual conquistar cualquier movimiento, cualquier mirada, cualquier gesto... ahora que tenemos las ganas, que tenemos la seguridad de que si de verdad se desea, nuestro pensamiento canalizado en energía positiva, actua cual imán y atrapa lo que se nos antoja...ahora podemos ser felices.

Dios existe. No me mireis así, que es verdad. Cada uno con su propio dios, pero cada uno con uno. Mi dios es la armonía, que ordena el cosmos como buenamente puede, como buenamente es.Y por eso, la armonía, se rige mediante esta ley, la de la atracción, la de la energía positiva, que rebosa, que es un efecto bumerang, que te da lo que das. Y eso....

miércoles, 23 de febrero de 2011

Porque nada a veces es algo. Y ese algo es nada.

Que entre nada y nada, a veces sucede algo.
Entre mirada y mirada, una sonrrisa se adueña de mi mente.
Un gesto que nadie entiende,
yo lo bautizo como dueño de mi ojos,
y mientras la ceguera me desvía hacia un único color,
escucho la melodía que me hipnotiza últimamente.

El tiempo se detiene por unos segundos,
y entre nada y nada, algo sucede.


Un algo que por un momento me detiene,
en pensamientos estúpidos,
en deseos inexplicables,
sólo por el misterio que contiene,
Por la manera en la que anuda las casualidades,
para que entre cosas inesperadas, esos ojos se adueñen de mi mente.

Y así, nada se convierte en algo, y ese algo sigue siendo nada.
Y entre nada y nada, un suspiro me delata.

miércoles, 9 de febrero de 2011

esperarrrme que yo también voy!!!!

Que las épocas cambian es un hecho objetivo. Tan objetivo como que yo, un pececito común  de éste pequeño coral que es mi ciudad, quiere abrirse un poco más ( aún) al océano y conocer a sus vecinos y compañeros peces de la manera mas estúpida (pero de moda) que ha podido existir.
Abrir mi mundo a los demás, dejando que pequeños pececillos inocentes naden en él, pero con el peligro de que verdaderos tiburones acechen mi hogar.Siempre hemos sido unos incoherentes, nosotros, los peces.

Los humanos ya lo decían: al parecer nuestra memoria es mala. No sé. Quizá seamos más felices así,  sin tanta tontería. Al fin y al cabo, ellos, dueños y señores de la racionalidad, con una memoria más grande que incluso mi nuevo mp4 ( 8 GB, no es moco de pavo) acabaron por atontarse entre tanta sabiduría y eran igual de incoherentes.
Como el despotismo ilustrado. Todo una tapadera.¡¡Todos unos sofistas!!

Iban de no peces, y en realidad eran mucho  más peces que yo:Siguiendo la corriente hasta los más espabilados....¿ Los conocisteis?

En el fondo eran majos, aunque tontos los pobres. Sí, lo eran.
Bastante. ....Mucho.
(Majos quiero decir).
Y donde dije digo,digo Diego.
 

Que ¿qué tipo de pez soy? Joder, pues ni idea. Para algo soy tonta, no me hagais preguntas tan complicadas. De algo me podré beneficiar ¿ no? Ir a jugar a pala, que yo soy una pez muy ocupada y no tengo tiempo para vuestras mierdas. ( jaja)

Sigo nadando..sigo nadando.. (8)