Ez-usteak.
lunes, 23 de abril de 2018
yes
Recuerdo la primera vez que lo vi. Allí entre los desechos que Europa decidió no aceptar. "Refugiados" decían. Él no articulaba palabra, sólo miraba, aburrido de ver a tantas y tantos voluntarios, paseándonos como perros en celo, ansiosos por querer colaborar. Aburrido de su vida, de lo incierto. De un pasado solitario, de un futuro.... vacío. Pero surgió y me dejo entrar. Desde entonces me ha devorado. Me ha devorado su día a día, su limbo, su inestabilidad. No pertenecer a ningún sitio es algo muy duro. Me ha anulado y me ha generado dudas e inquietudes, en verdades que para mí eran inquebrantables. Me ha desecho todos mis proyectos e ilusiones, viendo cómo yo sí puedo, y él no. Ellos no. Es difícil sobrellevar una relación de Tú a Tú cuando legalmente la línea es vertical. Y es muy duro darte la vuelta y seguir con tu vida, cuando tu vida está reposada en esa misma desigualdad. Nos han enseñado a ser egoístas con los que no son de los nuestros. Pero la línea de los nuestros es tan difusa, tan cambiante, que quizás habría que empezar por re-educarnos de nuevo. Basta ya de tanta protección...
jueves, 6 de marzo de 2014
La valentia
Puede que ser valiente no sea no tener miedo. Empiezo a pensar que los valientes son sólo personas que guiadas por la curiosidad, acceden a probar. Una especie de "cientificos de la vida", que deciden mediante diferentes experimentos, poner a prueba las diferentes hipotesis que surgen en su mente al encontrarse delante de una situación que para ellos es relevante.
Un valiente tiene vitalidad, ganas por descubrir e inquietudes que resolver. Un valiente tiene miedo, porque tener miedo es la clave.
jueves, 10 de octubre de 2013
martes, 16 de octubre de 2012
bakardadean
Ahaztua izango den izen bat gehiago naiz. Ahaztuko diren begiak ditut, ahaztuko diren ezpainak dauzkat. Ahaztuko nau nire auzoak, nire hiriak, nire aberriak. (Nireak dira, edo ni naiz beraiena? Beraien baitan jaio eta hazi nintzen, naiz, joango naiz... beraien baitan hilko naiz)..
Denborak zenbat mantendu dezake norbait bizirik? norbait hori bizirik dago, edo berari buruzko irudia besterik ez ote dago bizirik? Agian irudia nahiakoa da bizirik egoteko... Baina izatekotan, azken finean bera (norbait hori, edo norbait horren irudia) tresna bat besterik ez ote zen izan bere lanean?
Musikariak oroitzen ditugu, pentsalariak nabarmentzen. Politikari zenbait, filosofoak edo eta antropologo ugari ditut gogoan hitz hauek idazten ditudan bitartean, bai eta fisikari batzuk eta psikologoren bat edo beste. Egiten dudanak definitzen du naizena ikuspegi historikotik?
lunes, 30 de julio de 2012
Perro suelto
Vomito poesía al hablar de ti. Y no me gusta. Me siento incoherente.
Escupo una y otra vez los restos, para evitar arcadas de nuevo...pero sigo vomitando(te).
En silencio te pienso y te vomito. Una y otra vez.
Cada día al levantarme, me visto con una piel diferente, siempre tatuada de tí. Pinto una sonrrisa en mi cara y la coloreo de nostalgia.
Nostalgia de no verte. Nostalgia de hablarte sin que tú me contestes. Sentada frente a una piedra, rodeada de almas sin vida; Tu cuerpo en un puto cementerio, ya no respira.
Yo sigo respirando aire contaminado. Y yo sigo pensando y preguntando.
Y me enfado con el día, por no tener tus respuestas. Me enfado por preguntarme una y otra vez, tanto. Me enfado porque en el fondo me había acostumbrado a tu compañía. Pero sé que esta vez culpo a quien no debo. La vida sólo cumplió tus ordenes. Mi rutina también cumple las mías.
miércoles, 13 de junio de 2012
Raro.
Por los días que crecen distantes,
las noches más frías y los parques sin gente.
Raro.
Como una mañana en tu casa,
con el baso lleno y sin ganas de verte.
Raro.
Como el sentimiento de echarte de menos
sintiendo por dentro que no estoy vacía.
Raro
Es estar en el cementerio escribiendote versos
con miles de tumbas revolviendo mi adentro
Raro
Es no sentir lastima sabiendo
que aquí yo no volvere a verte
Raro
Es que pasen los días y aun en mi vida
te tenga tan presente
Raro
Es guardar tus recuerdos
en miles de cajas para que el tiempo no los borre.
Por los días que crecen distantes,
las noches más frías y los parques sin gente.
Raro.
Como una mañana en tu casa,
con el baso lleno y sin ganas de verte.
Raro.
Como el sentimiento de echarte de menos
sintiendo por dentro que no estoy vacía.
Raro
Es estar en el cementerio escribiendote versos
con miles de tumbas revolviendo mi adentro
Raro
Es no sentir lastima sabiendo
que aquí yo no volvere a verte
Raro
Es que pasen los días y aun en mi vida
te tenga tan presente
Raro
Es guardar tus recuerdos
en miles de cajas para que el tiempo no los borre.
lunes, 11 de junio de 2012
ouroboros
No creer en puntos finales reconforta. Reconforta recordarte no como un final, sino como un principio.
Cada día hay miles de acciones con las que intento recordarte como un principio, sin que parezca una contradicción.Y me gusta hacerlo así.
Cada uno es dueño del valor que da a todos los asuntos que acontecen su vida. Con pequeños gestos y pequeñas acciones, te guardo una infinita fidelidad día tras día. Algunas se quedaran conmigo "toda la vida". Pero al fin y al cabo, "toda la vida" puede que no sea tanto tiempo.
Pensar que cada final es siempre un principio ayuda. Y no subestimo a la gente que tengo al rededor.Ni subestimo a todas las personas que me quedan por conocer.Y siempre hablo de la gente, porque creo que son, o bueno, somos los que da(mos) de verdad un sentido decente a la vida. Y por eso, no subestimo a la vida, por muy monotona y gris que resulte a veces, porque siempre tiene un as en la manga, con la que sorprender(me).
Cada día hay miles de acciones con las que intento recordarte como un principio, sin que parezca una contradicción.Y me gusta hacerlo así.
Cada uno es dueño del valor que da a todos los asuntos que acontecen su vida. Con pequeños gestos y pequeñas acciones, te guardo una infinita fidelidad día tras día. Algunas se quedaran conmigo "toda la vida". Pero al fin y al cabo, "toda la vida" puede que no sea tanto tiempo.
Pensar que cada final es siempre un principio ayuda. Y no subestimo a la gente que tengo al rededor.Ni subestimo a todas las personas que me quedan por conocer.Y siempre hablo de la gente, porque creo que son, o bueno, somos los que da(mos) de verdad un sentido decente a la vida. Y por eso, no subestimo a la vida, por muy monotona y gris que resulte a veces, porque siempre tiene un as en la manga, con la que sorprender(me).
Suscribirse a:
Entradas (Atom)