viernes, 30 de diciembre de 2011

agur 2011.

Neurriak beti behar izan ditugu denbora eta espazioa determinatzeko. Neurriak neurri, mila modura egituratzea posibleko lukete bai espazio zein denborak. Baina guk halaxe barneratu ditugu, eta oraintxe hemen gaude: bihako urteari "agur" esatekotan.
Urte zahar egunean beti sartzen zaio bati urtearen hausnarketa bat egiteko gogoa. Niri behintzat beti gertatzen zait. Hala ere 2011 amaitzeko ordu bat+ 7 bat ordu gelditzen direnean, totelka-motelka joaten zaizkit hitzak. Urte osoa ideia bakar batekin laburbiltzeko akatsa baino, joera etortzen zait indartsu.(Ekidin daitekeen jarrera, baina horretantxe mantenduko dena nik hala aukeratuta,beti ere).

Dinamikoa eta bizia den azken ezaugarria amaitu egingo zait. "Komunean" zerbait bilatzen ibili eta aurkitu ostean, ahula bada ere, jada desegingo dena. Badoa konpartitzen eta nolabait "bizia"zen azkena.

Ez nago triste hala ere, dinamikoak ez eta estatikoak diren beste hainbat  gorderik gelditzen direlako modu fisiko zein psikologikoan.Baina neurri hauek baliozkotzat joz gero, "punto y aparte" baten antzeko kutsua hartzen diot 2011ren amaierari. Edo 2012ko jaiotzari. Batek daki.

Besterik gabe,bihar ondo ondo pasatu denek, nik ere halaxe egingo dut eta. Ikusten bagara guay, eta bestela ere bai.Ziur aski 12 mahatsak jaten saiatuko naiz aurten ere, aurreratzen dut. jaja

martes, 20 de diciembre de 2011

uróboros.

Las personas a veces deciden irse de tu casa. No es algo que tenga que entender, es algo que entiendo.

Si interpretamos la vida y la existencia real de  las cosas como parte de una especie de circulo en constante movimiento, entenderemos que los sucesos son parte de ese circulo, y que por tanto, las ecuaciones espacio tiempo  no se miden de manera lineal, sino como en una lavadora. No hay un principio y un final, es todo un no parar, una rotonda sin salidas ni entradas.Todos los sucesos son parte de un todo, que nunca para. Y aun y de manera inconsciente,la materia sigue existiendo. Sólo por dejar de darse cuenta, toda la materia que existe en esta dimensión no desaparece sin más ni más. Sólo deja de ser consciente, para sí mismo, para nosotros mismos. Pero no desaparece, sólo se reconvierte. Y así sucesivamente. Aunque lo infinito sea dificil de entender para la mente humana.. con el fin de la vida, o por ejemplo, con el fin del mundo no acabaría nuestra existencia.

Somos parte de un todo que cambia constantemente, y que girará, como ha ido girando hasta ahora.Somos nuestro barrio, el mundo, la galaxia, el universo. Somos parte y seremos parte de todo. Somos el big bang. Somos mucho más de lo que creemos.Porque el ser conscientes y poder interpretar, aun y siendo de manera limitada, toda la realidad que nos rodea,igualmente nos limita a pensar que tras la muerte todo acaba. Nosotros somos materia y seguiremos siendo materia. Nuestra existencia no vale más solo porque tengamos consciencia de ello. O bueno, en cierto modo sí, pues sentimos  y pensamos; pero es sólo espejismo, que nuestra conciencia nos hace creer.

Claro está que hay miles de teorias que pueden consolarte en diferentes momentos de tu vida consciente. Pues los humanos, cambiantes de por sí, podemos autoamoldarnos al terreno real como nos plazca.Gracias, precisamente, a la mente y al poder entender. Y lo veo como una suerte la verdad, el ser así de influyente y tal.

jueves, 15 de diciembre de 2011

el mesias

Se ha suicidado un amigo mío, y no me produce dorlor escribirlo. Cual mesías, ahora todos dicen "amén" a sus últimas palabras, porque ya no respira. Porque ya no es parte de este mundo fisico, porque su carcasa ahora está en el cementerio. Ahora todo es bonito, ahora toca felicitarle por ser como era, y todos lloran su ausencia. He vivido esta muerte, desde la perspectiva que a él le hubiera gustado, o quiso, que viviera. La he vivido tal cual, no por él, sino porque a mí también me ha salido así. La he analizado, he experimentado con ella. Porque en eso consiste la vida: en sentir.  He sentido cómo ha ido calando en mí la noticia, en cómo he ido reaccionando, en cómo han ido reaccionando los demás. He ido viendo, en cómo teníamos razón cuando hablábamos de la sociedad en general y de la vida, en cómo el funeral fue muy "emotivo" y en cómo todo hondarribia se ha volcado para decirle adios.
Ilusos. Si él no os ha dicho adios, ni ha querido deciros adios. Ilusos.
Me he reído mucho de las lagrimas de todos aquellos que aun y con sentimiento, han llorado su ausencia.Y he deseado y deseo que muchos de ellos lleguen a entender lo que ha hecho. Otros espero que nunca lo entiendan y le pongan a parir o reflexionen con sus hipótesis durante mucho tiempo, que seguro que le hace gracia esté dónde esté.

Ahora todos somos un poco justicieros y juzgamos  su salto a la muerte cómo si la vida nos fuera en ello. Y en realidad, es lo triste, o lo bonito de todo: que no nos va en ello.Sólo a él le ha ido la vida en ello. Y me gusta todo esto, porque eso él lo sabía. Sabía que tras su muerte,la vida sigue, y sabía que esto ha sido un movimiento más de ficha: para algunos uno importante y para otros uno más.Aquí cada uno es dueño del valor que le da al hecho objetivo de su decisión.

Mis amigos y conocidos, y también algún que otro curioso, me ha preguntado  que que tal estoy infinitas veces. Porque era un buen amigo mío. Una de esas estrellas brillantes que ha pasado por mi universo durante un tiempo relativamente.... ( aquí no sé si poner largo o corto, depende de cuanto vaya a durar mi vida). Ha sido una relación intensa, porque él era inteso. Y es lo raro, que no estoy triste, que estoy muy tranquila. Que estoy muy serena y  feliz. Bueno osea, como siempre. Estoy normal.

En mi favor, diré que me es fácil porque nuestra relación no se basaba en una rutina constante, era lo bonito. Nos veíamos cuando nos apetecía, cuando nos hacía falta, y cuando surgía.Soliamos filosofar, o algo así. Y pasaban las horas, sin tón ni són. Nos entendíamos, aunque nos costó. Pero nos entendíamos al final.

En poco tiempo de conocernos, maduramos, tanto él como yo, mucho. Increiblemente mucho.  Aprendimos juntos y compartimos reflexiones muy satisfactorias para los dos. Él siempre fue más inteligente que yo, y por eso creo que me ha llevado ventaja en general siempre. Aunque la verdad, él también decía que me admiraba por intentar llevar a cabo muchas de mis ideas, pues decía que él no lo hacía. Y la verdad eso no es inteligente. Pero bueno, era así. Era él. Era pako. El rey de las teorías.

Guardando luto a mi manera, poniendo en practica mis teorías, he sobrellevado este golpe increiblemente bien. Mi autoestima ha subido aun, si cabe, más. Y estoy muy agradecida, le estoy muy agradecida porque siempre me dijo que si llegaba a brillar, mi brillo sería inmenso. Ahora le creo: es inmenso.

Yo también le dije muchas cosas a él, que me las guardo para mí, que se las ha quedado él o puede que ya no sean. Fui una de sus muchas chicas. Yo sé que especial en parte. En el tiempo que nos hemos conocido, he sido especial. Y me alegro de que se haya ido tranquilo, y habiendome conocido, y habiendole yo conocido, porque la vida la vivo con especial ilusión desde aproximadamente un año, y en gran parte, ya se lo dije en su día, fue por haberle encontrado y haber pasado bastantes horas hablando con él. 

Le podría piropear un montón. Obviamente. Era mi amarillo, y durante un tiempo fue mi primo-hijo-hermano-amigo-novio-compañero. Cuando estás de subidón en la relación y eso, las tipicas cosas que se dicen. Con el tiempo se normalizó, y creo que pasó a ser eso, mi amigo especial. Mi amarillo a secas. El único que he encontrado por ahora. Y bueno, ahora inevitablemente, iré olvidando su rostro, su voz, su olor,... porque soy humana, y estoy limitada por mi cuerpo y mente... pero seguiré experimentando con este suceso, porque es lo que haríamos si siguieramos estando juntos. Y ahora por vías independientes, seguiremos, o bueno seguiré, experimentando en la vida, porque con la vida aun no me apetece experimentar.Porque yo por ahora prefiero esperar a que me llegue la hora y quiero seguir viendo amaneceres y sintiendo, cosas bonitas y cosas feas. De todo un poco.

miércoles, 7 de diciembre de 2011

Impulso eléctrico.

 Dejarla en paz. ¿No veis que quiere que las corrientes la guien? Ella prefiere bailar al son de las olas del mar, junto a la espuma. Y¿ Por qué no?   Si cree que esta vez  puede sentirse como una chispa de luz en el agua y no sentir miedo ante el calambre,¿ por qué no creer en su capacidad?

Yo me uniré a su baile, pues yo también quiero perderme de una vez. Ah, y ahogarme entre la espuma de paso también. Sin miedo y electrocutándome.Ante su mirada.
Pues ya no siento miedo.
No siento miedo mientras, miras. Y miras  y miras. Y miro. Y no siento miedo ante el impulso eléctrico, ese toque mágico,
que calienta mi ser.


http://www.youtube.com/watch?v=T5FWK8A8mE0