martes, 12 de julio de 2011

contador vital.

A veces me entristece pensar que hoy en día, la sabiduría más fundamental la adquirimos  sin apenas darnos cuenta. Somos sabios ¿sabeis? lo somos, porque desde pequeños hemos tenido y tenemos la suerte de haber podido aprender y experimentar siempre apoyandonos en leyes que al menos, siendo inseguras, a nosotros nos dan la certeza suficiente para poder entender el mundo que nos rodea en muchos aspectos diferentes. Y tener explicación para muchas de esas leyes universales nos da a los humanos una comodidad que a mi parecer no es positiva.
No me gusta haber aprendido y haber sido capaz de almacenar dentro de mí tanta información, porque me desmotiva a querer buscar otras causas o formas diferentes.Muchas veces me doy cuenta de que doy por hecho muchísimas cosas, porque creo  en lo que he estudiado y en los valores que he aprendido, aunque nunca jamás pueda asegurarme de que esto sea así o de que sea lo más adecuado. Es bastante frustrante, pero me satisface y me conformo, porque para mí, aun y no pudiendo poner a prueba muchas de esas  leyes, creo en la validad de ellas inocentemente.
¿Inocentemente eh? Sabios inocentes entonces. Somos inocentes por creernos reyes del mundo, y también lo somos por creer que sabemos mucho de todo esto que tenemos al rededor.Creemos saberlo todo, y no tenemos ni puta idea de nada. Sabemos lo justo, porque nuestras ecuaciones matematicas nos han ido proporcionando cierta información que por supuesto, nos ha venido bien para crecer y enriquecernos. Pero aun queda tanto por destapar...., y puede que con nuestra técnica, con nuestra ciencia, tan avanzada en estos tiempos según muchos, no seamos capaces de averiguar nunca ni el 50% de todas las cosas existentes en el planeta. Ya no hablar de todo el universo.....
Pero dicen que estamos avanzando por un buen camino... no sé yo. Te pones a pensar en la dinámica que hemos construído ,y da como miedo crecer. Por diversas razones, tengo un millón en la cabeza.Miedo en el ambito social, y también desde una perspectiva medioambiental.

 El índice de suicidios, aumenta cada año en los paises más ricos y por tanto felices por supuesto.  Romper barreras sociales para poder ser feliz es todo un reto,  porque la felicidad, nunca mejor dicho, se ha vuelto cara de conseguir..Tanto si es la exitosa "felicidad material" como si es la felicidad independiente y libre de toda obligación.Una porque hay que luchar mucho contra todo tipo de prejuicios si tomas un camino diferente, y otra porque luchar día a día para construir la felicidad más común que todos, al parecer, buscamos en esta vida es una rutina que lleva consigo muchas horas de trabajo obligado .Somos quisquillosos e hipócritas.
Y también creo que la individualidad nos ha hecho olvidar lo más fundamental: que todos, somos de una misma especie, y que todos, necesitamos comer, y que todos, necesitamos vivir.
Dicen los dueños de este mundo, que cuanta más riqueza, más felicidad, porque más poder y más dinero. Curiosa lógica, que quita tiempo para disfrutar de todas las maravillas que tiene este mundo, y quita de igual manera importancia a  muchas personas que desgraciadamente no tienen ni el poder ni el público que se merecen.Pero que conste que es el camino..porque es lo normal, lo común...porque es lo mejor.

Somos super importantes y sabios, porque conocemos constelaciones, porque somos capaces de mediodescribir la historia del planeta, y porque incluso somos capaces de adivinar el tiempo que hará mañana. Nuestro ego en cambio, no nos deja ver que estamos destrozando nuestra casa, y que cada avance, representa meter en nuestra casa nueva mierda que en un futuro nos comerá y ahogará...pero da igual. Da igual porque los avances más ecológicos no dan el dinero suficiente a los más felices de este planeta y a sus amigos, y por lo tanto no pueden ser tomados en serio. Y eso nos hacen creer, y eso acabamos creyendo y haciendo. Porque somos unos inocentes sabios, que sabemos y creemos mucho, siempre inocentemente. 

Y así, avanzamos, porque vamos por el buen camino, porque ellos, los ricos, y nosotros, los burgueses, vivimos genial, de putisima madre, cada día más vagos y con menos interes hacia el de al lado. Con más presión social, pero mucho más felices. Porque tenemos dinero y eso es lo más  fundamental. Tener Una vida Plena: sin tiempo, con mucho gasto y cobrando cada vez  más, porque eso es lo importante amigos.Esa es la felicidad. Y eso nos han enseñado, y eso estamos enseñando a los que vienen, y a todos aquellos países que poco a poco están entrando en este tipo de vida, unos por obligación, y otros por creer que este es el camino adecuado.Es una pena.

martes, 14 de junio de 2011

Tipex.

No me gusta clasificar a las personas que conozco en clases, no creo que sea lo correcto. Pero desde un punto de vista subjetivo, y  suponiendo que me gusta recibir lo que doy, podría diferenciar bastantes niveles de personas. Hasta hace relativamente poco, mi estupidez aguda me condujo a zulos muy negros de los que más tarde me costaría salir demasié. Aunque  como una buena amiga mía dice, con el tiempo y con suerte aprendes a que llega un momento en la vida en el que las mejillas dejan de valer, y entiendes que a veces, por mucho que quieras,no todo está en tus manos.

Me imagino que será algo parecido a que las hostias te empiecen a resbalar por la mejilla. Como si se hicieran impermeables y las hostias no dolieran, sino resbalaran ¿no?

Es decir, algo parecido a que siga lloviendo pero aprendiendo a dejar que las gotas caigan por su propio peso hacia el suelo, porque tu piel no es capaz de absorber más que una cantidad concreta de líquido. Y mira que es fácil el asunto, y yo he tardado tres años en conseguir entenderlo. (Puede resultar patético pero me siento orgullosa de haberlo conseguido, sinceramente jaja ).

Enfin, no sé ni a qué viene esto éxactamente. (mentira). Me apetecia escribir, porque bueno, el día de hoy  me ha despertado fantasmas o bueno, algo así.
Hoy he visto a gente del pasado, de la que no me siento orgullosa.
No me siento orgullosa ni de cómo son, ni  de cómo me trataron. Y mucho menos me siento orgullosa por cómo me sentí y por cómo dejé que todo me superara tanto. Pero así fué. Y de las castañas recibidas ( tanto por parte de otros, como por mi propia parte, por no saber valorarme), surgió una caseta muy difícil de traspasar hoy en día. Y no es por regodearme en la mierda pasada ( que porcierto, soy consciente de que me gusta más de lo que creo jaja) pero podría ir muchísimo más de víctima de lo que voy, hoy en día es algo que se lleva, y de lo que porcierto, también muchos se han apropiado. Buena técnica. Pero enfín, cada uno es como es... yo me conformo con escribirlo aquí, sin que nadie se sienta aludido, y sin que nadie pueda sentirse atacado. ( con esto indirectamente quiero decir que desde mi punto de vista yo soy mucho más autentica y mejor persona, que quereis, una tiene que subirse el autoestima jajaja).
Porque.... hace mucho que las gotas de este pasado tan amargo acabaron en el suelo, pero enfín, muchas de esas gotas se colaron sin límite por mis poros, dejandome drogada mucho tiempo. Y enfin, esas aguas a veces me joden un poquito, ojala acabe por vomitarlos o mearlos y salgan de mí porque me dan verdadero asco colega. Pooooco a pocoooo my friend.

jueves, 2 de junio de 2011

Me pica tu nariz.

Como un chupito de vodka; que escuece, que te quema.¿ Lo sientes?
Y el cuerpo tiembla....


La espera eterna:
embriagadez utópica.


(A veces uno se engaña con la falsa idea de que si los silencios hablaran romperían todo lo romántico de la escena).

lunes, 30 de mayo de 2011

cuando lo supimos.


Ya no me acuerdo de cuando fué la primera vez que sus ojos me contaron esa historia que yo nunca antes había oído.Su poesía hacía que por unos segundos, el mundo se parara para que nada ni nadie pudiera romper la conexión que fuerte, destacaba de la dinámica insensible del momento. Y yo, nunca he creído en los flechazos que acaban en amores super perfectos, pues esos amores no retan al tiempo; pero sí creo en deseos idealizados, que desaparecen tras poco tiempo de existencia o se convierten en inalcanzables, guardando en ellos ese punto utópico.

Precisamente por eso,empecé a sentir el deseo más puro que nunca antes había vivido, porque no me lo tome enserio, ni pretendí enamorarme de aquella persona; y sobretodo porque no busqué nada tras ese juego de miradas que me sugirieron que siguiera durante tanto tiempo prendida en la sinfonía de aquellos ojos. (Incluso mientras lo escribo me parece exagerado, pero es que para mí fué así,... una etapa muy extraña, sinceramente).

Resulta un poco patético que me dejara guiar por las sensaciones, que al parecer, son totalmente secundarios cuando hablamos de .... no sé ni cómo llamarlo. Pero durante medio año se me cortó la respiración cada vez que noté su presencia cerca de mí.Luego respiré dificultosamente y acabé, por desgracia, siendo insensible a su poesía.

Lo escribo con un  toque nostalgico, porque rompí con todo el romanticismo y originalidad, cuando estúpidamente, quise que las palabras robaran protagonismo a las miradas. Y en ese momento, fue cuando precisamente, lo idealizado bajó de grado para convertirse en común, y adquirir así el interes considerable que yo necesito para  querer conocer a alguien más allá de su caparazón.

Y desgraciadamente,ya  nunca podré volver a sentir aquella perfecta y plena sensación, pues ahora nuestra relación se ha bloqueado como un hielo, que a veces decide templarse un poco, pero apenas caen unas gotas derretidas de entendimiento.Y es una verdadera pena, porque de la perfección pasé al interés, y del interés al adiós, o al pasotismo, que es incluso peor.
Pues no es que la idealizara a ella, sino que idealicé lo que ella me hizo sentir, que es muy muy diferente.


martes, 24 de mayo de 2011

Putos exámenes cerdos asquerosos de mierda. Me tienen hasta la seta.
Estoy hasta los cojones de que tenga que demostrar lo que sé o dejo de saber mediante un papel. En realidad se trata de que no me interesa hacerlo, pues más bien sé poco, y  me estresa el simple echo de suspender. ( Aunque el penco sería, siendo sincera, muy comprensible y justo teniendo en cuenta las horas que he metido).
Pero es que no me gusta estudiar así, bajo presión. Es una mierda. Y  joder, el  mundo no se acaba ahí, ya sé, en junio otra oportunidad.  Pero el cargo de conciencia ante mi vagueza extrema me puede; y a la vez me siento como un ordenador que no sabe ni lo que escribe ni lo que dice. Me siento absurda y patética, pues no tiene sentido alguno intentar aprender cosas que mañana se me olvidarán.Y quiero consolarme pensando que de ahí viene mi pereza por ponerme manos a la obra: en el poco sentido que le veo al asunto.
Pero sí,es lo que hay: he mal-estudiado y mañana mal-haré el examen; pues eso me exigen: que lo aprenda tal cual y que seguidamente se me olvide tal cual también. Pues hala, que le den.


Desde que he empezado la uni he dejado de saber lo que es estudiar de esta manera tan tonta; como un puto loro, que vocaliza y no sabe ni qué mensajes dice. Pues así. Y aunque pocos profesores siguen con este método, algunos siguen siendo fieles. Y a mí me repatea bien a gusto.
Pero bueno, mañana sefiní (más o menos).

 Aupa jaio eres la puta ama,!!!!! animo animo animo!!

domingo, 22 de mayo de 2011

Resaca power.

Asko da igande batek ez didala ideia onik bermatzen. Kezkatzekoa.

Egi horren aurrean, eta alkoholaren itzala delarik nire igandeen jabe, non dago yayone gaixoa halako egunetan? Batek daki, galdua... "por ahí" jaja.

Hala ere igande ezberdina delakoan edo animatu naiz idaztera gaur. Ezberdina, nahi dudalako, azken batean nahietan funtsatzen dira momentu guztien norantzak. Baina bai, ezberdin esnatu naiz gaur eta akaso, elojuaren orratzak kontrako bidea egiten hasiko balira, ulertuko nuke sentsazio berezi honen zergatia. Guztiak ordea dinamika berean egotearen antza du.
Baina noski, gazteleraz ondo dioten bezala, "ser no es parecer"; beraz, Je ne sais pas , o lo que es lo mismo "ye ne se pa".


viernes, 20 de mayo de 2011

Ven aquí que te como

Si fuera inteligente dejaría de idealizar a cada persona que me pone cachonda. Tengo un patético mecanismo cerebral que entrelaza estos seres humanos con el sentimiento de afecto y perfección.
Cuando hablo de "idealizar" no quiero que se sobrentienda enamorar, o asociar una especie de compromiso hacia esa persona. Sino que simplemente, suelo pensar que es alguien agradable, empatica, inteligente,....
Sí, Absurda idea, lo sé. Absurda idea que me persigue cada vez que veo un culo, unas tetas o unos ojos que me dicen "cómeme".

Nunca me he peculiarizado por ser especialmente inteligente asi que tampoco es de extrañar esta faceta; es más, haciendo eco de mi estupidez, diré que disfruto siendo una ciega nadadora más en esta piscina que llaman amor idealizado.
Teniendo en cuenta que mi mayor hobbie es conocer a las personas, tampoco es de extrañar que me guste imaginar de una manera idelizada cómo será esa persona que me ha perturbado el pensamiento por unos minutos.
Lo utópico sabe bien jugar sus cartas, a mí siempre me gana.
Al menos por ahora.