Sales de casa con la sensación de que el frio conseguirá por fin congelarte la nariz, pero no sabes cómo protegertela así que corres el riesgo.
Podrías quedarte en casa, es cierto, hoy no tienes muchas ganas de ver a más estúpidos como tú. Con verte a tí te es suficiente...pero acabas saliendo por esa relación amor-odio que te une a la especie humana.
Un poema de hace 200 años te describe a la perfección lo que sientes. ¿En serio la gente cree que progresamos moralmente? nuestros esquemas psicologicos no parecen haber sufrido cambios: las reacciones ante diferentes sentimientos son las mismas. Protección ante el miedo. Lástima ante la pena. Todo lo diferente a lo común: raro.
Decía HUME que sentimos simpatía por los demás, ( empatía) y que somos buenos por naturaleza. Yo creo que el ser humano, por naturaleza, pese a la racionalidad que le caracteriza, se ha ido volviendo gilipollas. No es ni malo ni bueno.Cada vez cree saber más pero no se da cuenta de que los valores morales que lo relacionan con los demás y con lo demás siguen siendo los mismos. La forma de entendimiento no cambia. Y en realidad no sé si tiene que cambiar o no, no me voy a meter en esa salsa. Nunca he sido de esas que dictatorialmente impone sus ideas a los demás. Yo sólo digo que para mí, simplemente no cambia nuestra estructura interna y deberíamos de ser conscientes de eso. ¿Por qué? pues no sé.Puede que me parezca interesante saberlo.O creerlo.Jaja no sé.
Una rotonda sin salidas ni entradas. No te agobies por no llegar a ningún lado. Yo me pido un patinete.¿Dónde firmo?
viernes, 3 de febrero de 2012
miércoles, 18 de enero de 2012
Ahí tenemos la clave de todo: ?
Soy joven e inexperta. Soy 20 años de experiencia y de vejez. Ahí lo dejo.
Me doy cuenta de lo joven que soy. Me doy cuenta de lo inexperta que soy. Sé que me queda mucho por vivir, mucho por aprender y mucho por lo que luchar. Sé que me quedan infinitas ideas y pensamientos y sentimientos y momentos que inventar, copiar, escuchar y que compartir. Bueno infinitas no, pero unas cuantas sí. En teoría.
Mi hermano, doce años mayor que yo, me dice que soy demasiado inocente y que con los años me volveré más pícara. Puede que tenga razón: soy inocente. En lo demás, vete a saber; a mí por ahora, inexpertamente, me gusta pensar que no todas las manzanas del manzano son iguales. Es como la movida de las cebras, que según he solido oír no hay ninguna que tenga las rallas iguales. Pues algo así. Que vamos, cada seta crece en un mismo terreno pero en diferentes lugares, y a diferentes ritmos y con diferentes colores y olores… inocentemente así pienso.
Interpreto todo lo que me pasa inocentemente, bajo la manta de la inexperiencia, y así voy creciendo. No soy original en ese sentido, todos lo hacemos ¿no? En fin.
Soy consciente de que cada día voy afinando más toda mi realidad. (Subrayo lo de mi ). Y no sé si de la manera correcta o incorrecta, pero voy afinándola, supongo que en base a una corriente determinada que me lleva o me trae hacia un lado o hacia el otro. Me atrevo a decir que voy detallando diferentes realidades y elijo la que más me conviene. Y la convierto en mía. Inocentemente. Inexpertamente. Todo esto con un CREO gigante al principio. Y que ¿ en base a qué decido cual es la que más me conviene? Depende del momento.
A veces acierto, otras, fallo. Como todos. No es una ciencia exacta, no es una ecuación matemática determinada, es un juego: en el que ganas y pierdes según lo que te apetezca. No tienes porqué querer ganar siempre a la primera… ni a la segunda.
Me gusta reír y también llorar. Y cuanto más conozco, sospecho que menos sé. Por eso a veces me meto en mi burbujita, en mi cascarón de nuez, para pensar que algo al menos sé sin ponerlo en duda. Pero salgo de la burbujita y el jabón me pica en los ojos. Otra vez no sé y sólo creo.Y entonces se me ocurre que no hay mejor manera que “ver para creer” sin dudar. Y es verdad: a veces le doy ese punto de fiabilidad al asunto. Pero luego, en realidad, me pongo a pensar y joder, es que interpretamos todo lo que vemos bajo unas creencias invisibles. Y es la pescadilla que se muerde la cola, porque sin ver no creemos, pero lo visto, lo amoldamos en base a creencias nunca vistas: Se llaman ideas. Son ideas estáticas que explican un mundo, el cual irónicamente, está en constante movimiento. Y entonces suelo pensar que así es imposible entender nada. Sólo se puede creer; nunca saber. Y esto es algo que también se aprende, partiendo de la inexperiencia, siempre inocentemente.O eso Creo. No sé.
domingo, 15 de enero de 2012
Protagonista.Munduko zilborra.
Me da pena y rabia la idea de no volver a verte. Pero entiendo que necesites parar, enserio. Tu tranqui, que ya sabes que a mi manera, me considero bastante lista y que a esta hostia no le voy a tener que dar la vuelta, porque no considero que sea algo que tenga que superar. Ya sabes, cuando borras del diccionario la palabra "superar" todo coge otro color.
No voy a superar tu perdida, porque no te he perdido. ¿ Qué es perder a alguien? Ya no estamos juntos pero no te he perdido, simplemente nos hemos distanciados habiendonos ganado. Porque yo te gané cuando te conocí; y gané cuando supe valorarte. Yo te gané cuando supe nutrirme y aprender de tí al máximo. Porque tenías mucho que aportar(me) y yo gané porque enseguida lo comprendí. Aunque tú todas estas cosas ya las sabías, la complicidad es lo que tiene.
Y es imposible sentirme más satisfecha, aunque a veces me de pena y rabia la idea de no volver a verte. Pero bueno,cada cosa tiene su momento, sin prisas dulce flor. Descansa, que es lo que querías.
No voy a superar tu perdida, porque no te he perdido. ¿ Qué es perder a alguien? Ya no estamos juntos pero no te he perdido, simplemente nos hemos distanciados habiendonos ganado. Porque yo te gané cuando te conocí; y gané cuando supe valorarte. Yo te gané cuando supe nutrirme y aprender de tí al máximo. Porque tenías mucho que aportar(me) y yo gané porque enseguida lo comprendí. Aunque tú todas estas cosas ya las sabías, la complicidad es lo que tiene.
Y es imposible sentirme más satisfecha, aunque a veces me de pena y rabia la idea de no volver a verte. Pero bueno,cada cosa tiene su momento, sin prisas dulce flor. Descansa, que es lo que querías.
viernes, 30 de diciembre de 2011
agur 2011.
Neurriak beti behar izan ditugu denbora eta espazioa determinatzeko. Neurriak neurri, mila modura egituratzea posibleko lukete bai espazio zein denborak. Baina guk halaxe barneratu ditugu, eta oraintxe hemen gaude: bihako urteari "agur" esatekotan.
Urte zahar egunean beti sartzen zaio bati urtearen hausnarketa bat egiteko gogoa. Niri behintzat beti gertatzen zait. Hala ere 2011 amaitzeko ordu bat+ 7 bat ordu gelditzen direnean, totelka-motelka joaten zaizkit hitzak. Urte osoa ideia bakar batekin laburbiltzeko akatsa baino, joera etortzen zait indartsu.(Ekidin daitekeen jarrera, baina horretantxe mantenduko dena nik hala aukeratuta,beti ere).
Dinamikoa eta bizia den azken ezaugarria amaitu egingo zait. "Komunean" zerbait bilatzen ibili eta aurkitu ostean, ahula bada ere, jada desegingo dena. Badoa konpartitzen eta nolabait "bizia"zen azkena.
Ez nago triste hala ere, dinamikoak ez eta estatikoak diren beste hainbat gorderik gelditzen direlako modu fisiko zein psikologikoan.Baina neurri hauek baliozkotzat joz gero, "punto y aparte" baten antzeko kutsua hartzen diot 2011ren amaierari. Edo 2012ko jaiotzari. Batek daki.
Besterik gabe,bihar ondo ondo pasatu denek, nik ere halaxe egingo dut eta. Ikusten bagara guay, eta bestela ere bai.Ziur aski 12 mahatsak jaten saiatuko naiz aurten ere, aurreratzen dut. jaja
Urte zahar egunean beti sartzen zaio bati urtearen hausnarketa bat egiteko gogoa. Niri behintzat beti gertatzen zait. Hala ere 2011 amaitzeko ordu bat+ 7 bat ordu gelditzen direnean, totelka-motelka joaten zaizkit hitzak. Urte osoa ideia bakar batekin laburbiltzeko akatsa baino, joera etortzen zait indartsu.(Ekidin daitekeen jarrera, baina horretantxe mantenduko dena nik hala aukeratuta,beti ere).
Dinamikoa eta bizia den azken ezaugarria amaitu egingo zait. "Komunean" zerbait bilatzen ibili eta aurkitu ostean, ahula bada ere, jada desegingo dena. Badoa konpartitzen eta nolabait "bizia"zen azkena.
Ez nago triste hala ere, dinamikoak ez eta estatikoak diren beste hainbat gorderik gelditzen direlako modu fisiko zein psikologikoan.Baina neurri hauek baliozkotzat joz gero, "punto y aparte" baten antzeko kutsua hartzen diot 2011ren amaierari. Edo 2012ko jaiotzari. Batek daki.
Besterik gabe,bihar ondo ondo pasatu denek, nik ere halaxe egingo dut eta. Ikusten bagara guay, eta bestela ere bai.Ziur aski 12 mahatsak jaten saiatuko naiz aurten ere, aurreratzen dut. jaja
martes, 20 de diciembre de 2011
uróboros.
Las personas a veces deciden irse de tu casa. No es algo que tenga que entender, es algo que entiendo.
Si interpretamos la vida y la existencia real de las cosas como parte de una especie de circulo en constante movimiento, entenderemos que los sucesos son parte de ese circulo, y que por tanto, las ecuaciones espacio tiempo no se miden de manera lineal, sino como en una lavadora. No hay un principio y un final, es todo un no parar, una rotonda sin salidas ni entradas.Todos los sucesos son parte de un todo, que nunca para. Y aun y de manera inconsciente,la materia sigue existiendo. Sólo por dejar de darse cuenta, toda la materia que existe en esta dimensión no desaparece sin más ni más. Sólo deja de ser consciente, para sí mismo, para nosotros mismos. Pero no desaparece, sólo se reconvierte. Y así sucesivamente. Aunque lo infinito sea dificil de entender para la mente humana.. con el fin de la vida, o por ejemplo, con el fin del mundo no acabaría nuestra existencia.
Somos parte de un todo que cambia constantemente, y que girará, como ha ido girando hasta ahora.Somos nuestro barrio, el mundo, la galaxia, el universo. Somos parte y seremos parte de todo. Somos el big bang. Somos mucho más de lo que creemos.Porque el ser conscientes y poder interpretar, aun y siendo de manera limitada, toda la realidad que nos rodea,igualmente nos limita a pensar que tras la muerte todo acaba. Nosotros somos materia y seguiremos siendo materia. Nuestra existencia no vale más solo porque tengamos consciencia de ello. O bueno, en cierto modo sí, pues sentimos y pensamos; pero es sólo espejismo, que nuestra conciencia nos hace creer.
Claro está que hay miles de teorias que pueden consolarte en diferentes momentos de tu vida consciente. Pues los humanos, cambiantes de por sí, podemos autoamoldarnos al terreno real como nos plazca.Gracias, precisamente, a la mente y al poder entender. Y lo veo como una suerte la verdad, el ser así de influyente y tal.
Si interpretamos la vida y la existencia real de las cosas como parte de una especie de circulo en constante movimiento, entenderemos que los sucesos son parte de ese circulo, y que por tanto, las ecuaciones espacio tiempo no se miden de manera lineal, sino como en una lavadora. No hay un principio y un final, es todo un no parar, una rotonda sin salidas ni entradas.Todos los sucesos son parte de un todo, que nunca para. Y aun y de manera inconsciente,la materia sigue existiendo. Sólo por dejar de darse cuenta, toda la materia que existe en esta dimensión no desaparece sin más ni más. Sólo deja de ser consciente, para sí mismo, para nosotros mismos. Pero no desaparece, sólo se reconvierte. Y así sucesivamente. Aunque lo infinito sea dificil de entender para la mente humana.. con el fin de la vida, o por ejemplo, con el fin del mundo no acabaría nuestra existencia.
Somos parte de un todo que cambia constantemente, y que girará, como ha ido girando hasta ahora.Somos nuestro barrio, el mundo, la galaxia, el universo. Somos parte y seremos parte de todo. Somos el big bang. Somos mucho más de lo que creemos.Porque el ser conscientes y poder interpretar, aun y siendo de manera limitada, toda la realidad que nos rodea,igualmente nos limita a pensar que tras la muerte todo acaba. Nosotros somos materia y seguiremos siendo materia. Nuestra existencia no vale más solo porque tengamos consciencia de ello. O bueno, en cierto modo sí, pues sentimos y pensamos; pero es sólo espejismo, que nuestra conciencia nos hace creer.
Claro está que hay miles de teorias que pueden consolarte en diferentes momentos de tu vida consciente. Pues los humanos, cambiantes de por sí, podemos autoamoldarnos al terreno real como nos plazca.Gracias, precisamente, a la mente y al poder entender. Y lo veo como una suerte la verdad, el ser así de influyente y tal.
jueves, 15 de diciembre de 2011
el mesias
Se ha suicidado un amigo mío, y no me produce dorlor escribirlo. Cual mesías, ahora todos dicen "amén" a sus últimas palabras, porque ya no respira. Porque ya no es parte de este mundo fisico, porque su carcasa ahora está en el cementerio. Ahora todo es bonito, ahora toca felicitarle por ser como era, y todos lloran su ausencia. He vivido esta muerte, desde la perspectiva que a él le hubiera gustado, o quiso, que viviera. La he vivido tal cual, no por él, sino porque a mí también me ha salido así. La he analizado, he experimentado con ella. Porque en eso consiste la vida: en sentir. He sentido cómo ha ido calando en mí la noticia, en cómo he ido reaccionando, en cómo han ido reaccionando los demás. He ido viendo, en cómo teníamos razón cuando hablábamos de la sociedad en general y de la vida, en cómo el funeral fue muy "emotivo" y en cómo todo hondarribia se ha volcado para decirle adios.
Ilusos. Si él no os ha dicho adios, ni ha querido deciros adios. Ilusos.
Me he reído mucho de las lagrimas de todos aquellos que aun y con sentimiento, han llorado su ausencia.Y he deseado y deseo que muchos de ellos lleguen a entender lo que ha hecho. Otros espero que nunca lo entiendan y le pongan a parir o reflexionen con sus hipótesis durante mucho tiempo, que seguro que le hace gracia esté dónde esté.
Ahora todos somos un poco justicieros y juzgamos su salto a la muerte cómo si la vida nos fuera en ello. Y en realidad, es lo triste, o lo bonito de todo: que no nos va en ello.Sólo a él le ha ido la vida en ello. Y me gusta todo esto, porque eso él lo sabía. Sabía que tras su muerte,la vida sigue, y sabía que esto ha sido un movimiento más de ficha: para algunos uno importante y para otros uno más.Aquí cada uno es dueño del valor que le da al hecho objetivo de su decisión.
Mis amigos y conocidos, y también algún que otro curioso, me ha preguntado que que tal estoy infinitas veces. Porque era un buen amigo mío. Una de esas estrellas brillantes que ha pasado por mi universo durante un tiempo relativamente.... ( aquí no sé si poner largo o corto, depende de cuanto vaya a durar mi vida). Ha sido una relación intensa, porque él era inteso. Y es lo raro, que no estoy triste, que estoy muy tranquila. Que estoy muy serena y feliz. Bueno osea, como siempre. Estoy normal.
En mi favor, diré que me es fácil porque nuestra relación no se basaba en una rutina constante, era lo bonito. Nos veíamos cuando nos apetecía, cuando nos hacía falta, y cuando surgía.Soliamos filosofar, o algo así. Y pasaban las horas, sin tón ni són. Nos entendíamos, aunque nos costó. Pero nos entendíamos al final.
En poco tiempo de conocernos, maduramos, tanto él como yo, mucho. Increiblemente mucho. Aprendimos juntos y compartimos reflexiones muy satisfactorias para los dos. Él siempre fue más inteligente que yo, y por eso creo que me ha llevado ventaja en general siempre. Aunque la verdad, él también decía que me admiraba por intentar llevar a cabo muchas de mis ideas, pues decía que él no lo hacía. Y la verdad eso no es inteligente. Pero bueno, era así. Era él. Era pako. El rey de las teorías.
Guardando luto a mi manera, poniendo en practica mis teorías, he sobrellevado este golpe increiblemente bien. Mi autoestima ha subido aun, si cabe, más. Y estoy muy agradecida, le estoy muy agradecida porque siempre me dijo que si llegaba a brillar, mi brillo sería inmenso. Ahora le creo: es inmenso.
Yo también le dije muchas cosas a él, que me las guardo para mí, que se las ha quedado él o puede que ya no sean. Fui una de sus muchas chicas. Yo sé que especial en parte. En el tiempo que nos hemos conocido, he sido especial. Y me alegro de que se haya ido tranquilo, y habiendome conocido, y habiendole yo conocido, porque la vida la vivo con especial ilusión desde aproximadamente un año, y en gran parte, ya se lo dije en su día, fue por haberle encontrado y haber pasado bastantes horas hablando con él.
Le podría piropear un montón. Obviamente. Era mi amarillo, y durante un tiempo fue mi primo-hijo-hermano-amigo-novio-compañero. Cuando estás de subidón en la relación y eso, las tipicas cosas que se dicen. Con el tiempo se normalizó, y creo que pasó a ser eso, mi amigo especial. Mi amarillo a secas. El único que he encontrado por ahora. Y bueno, ahora inevitablemente, iré olvidando su rostro, su voz, su olor,... porque soy humana, y estoy limitada por mi cuerpo y mente... pero seguiré experimentando con este suceso, porque es lo que haríamos si siguieramos estando juntos. Y ahora por vías independientes, seguiremos, o bueno seguiré, experimentando en la vida, porque con la vida aun no me apetece experimentar.Porque yo por ahora prefiero esperar a que me llegue la hora y quiero seguir viendo amaneceres y sintiendo, cosas bonitas y cosas feas. De todo un poco.
Ilusos. Si él no os ha dicho adios, ni ha querido deciros adios. Ilusos.
Me he reído mucho de las lagrimas de todos aquellos que aun y con sentimiento, han llorado su ausencia.Y he deseado y deseo que muchos de ellos lleguen a entender lo que ha hecho. Otros espero que nunca lo entiendan y le pongan a parir o reflexionen con sus hipótesis durante mucho tiempo, que seguro que le hace gracia esté dónde esté.
Ahora todos somos un poco justicieros y juzgamos su salto a la muerte cómo si la vida nos fuera en ello. Y en realidad, es lo triste, o lo bonito de todo: que no nos va en ello.Sólo a él le ha ido la vida en ello. Y me gusta todo esto, porque eso él lo sabía. Sabía que tras su muerte,la vida sigue, y sabía que esto ha sido un movimiento más de ficha: para algunos uno importante y para otros uno más.Aquí cada uno es dueño del valor que le da al hecho objetivo de su decisión.
Mis amigos y conocidos, y también algún que otro curioso, me ha preguntado que que tal estoy infinitas veces. Porque era un buen amigo mío. Una de esas estrellas brillantes que ha pasado por mi universo durante un tiempo relativamente.... ( aquí no sé si poner largo o corto, depende de cuanto vaya a durar mi vida). Ha sido una relación intensa, porque él era inteso. Y es lo raro, que no estoy triste, que estoy muy tranquila. Que estoy muy serena y feliz. Bueno osea, como siempre. Estoy normal.
En mi favor, diré que me es fácil porque nuestra relación no se basaba en una rutina constante, era lo bonito. Nos veíamos cuando nos apetecía, cuando nos hacía falta, y cuando surgía.Soliamos filosofar, o algo así. Y pasaban las horas, sin tón ni són. Nos entendíamos, aunque nos costó. Pero nos entendíamos al final.
En poco tiempo de conocernos, maduramos, tanto él como yo, mucho. Increiblemente mucho. Aprendimos juntos y compartimos reflexiones muy satisfactorias para los dos. Él siempre fue más inteligente que yo, y por eso creo que me ha llevado ventaja en general siempre. Aunque la verdad, él también decía que me admiraba por intentar llevar a cabo muchas de mis ideas, pues decía que él no lo hacía. Y la verdad eso no es inteligente. Pero bueno, era así. Era él. Era pako. El rey de las teorías.
Guardando luto a mi manera, poniendo en practica mis teorías, he sobrellevado este golpe increiblemente bien. Mi autoestima ha subido aun, si cabe, más. Y estoy muy agradecida, le estoy muy agradecida porque siempre me dijo que si llegaba a brillar, mi brillo sería inmenso. Ahora le creo: es inmenso.
Yo también le dije muchas cosas a él, que me las guardo para mí, que se las ha quedado él o puede que ya no sean. Fui una de sus muchas chicas. Yo sé que especial en parte. En el tiempo que nos hemos conocido, he sido especial. Y me alegro de que se haya ido tranquilo, y habiendome conocido, y habiendole yo conocido, porque la vida la vivo con especial ilusión desde aproximadamente un año, y en gran parte, ya se lo dije en su día, fue por haberle encontrado y haber pasado bastantes horas hablando con él.
Le podría piropear un montón. Obviamente. Era mi amarillo, y durante un tiempo fue mi primo-hijo-hermano-amigo-novio-compañero. Cuando estás de subidón en la relación y eso, las tipicas cosas que se dicen. Con el tiempo se normalizó, y creo que pasó a ser eso, mi amigo especial. Mi amarillo a secas. El único que he encontrado por ahora. Y bueno, ahora inevitablemente, iré olvidando su rostro, su voz, su olor,... porque soy humana, y estoy limitada por mi cuerpo y mente... pero seguiré experimentando con este suceso, porque es lo que haríamos si siguieramos estando juntos. Y ahora por vías independientes, seguiremos, o bueno seguiré, experimentando en la vida, porque con la vida aun no me apetece experimentar.Porque yo por ahora prefiero esperar a que me llegue la hora y quiero seguir viendo amaneceres y sintiendo, cosas bonitas y cosas feas. De todo un poco.
miércoles, 7 de diciembre de 2011
Impulso eléctrico.
Dejarla en paz. ¿No veis que quiere que las corrientes la guien? Ella prefiere bailar al son de las olas del mar, junto a la espuma. Y¿ Por qué no? Si cree que esta vez puede sentirse como una chispa de luz en el agua y no sentir miedo ante el calambre,¿ por qué no creer en su capacidad?
Yo me uniré a su baile, pues yo también quiero perderme de una vez. Ah, y ahogarme entre la espuma de paso también. Sin miedo y electrocutándome.Ante su mirada.
Pues ya no siento miedo.
No siento miedo mientras, miras. Y miras y miras. Y miro. Y no siento miedo ante el impulso eléctrico, ese toque mágico,
que calienta mi ser.
http://www.youtube.com/watch?v=T5FWK8A8mE0
Yo me uniré a su baile, pues yo también quiero perderme de una vez. Ah, y ahogarme entre la espuma de paso también. Sin miedo y electrocutándome.Ante su mirada.
Pues ya no siento miedo.
No siento miedo mientras, miras. Y miras y miras. Y miro. Y no siento miedo ante el impulso eléctrico, ese toque mágico,
que calienta mi ser.
http://www.youtube.com/watch?v=T5FWK8A8mE0
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
